چه بغضي دارم امشب من...
گهي سرخ و گهي سنگين...
گهي تر ميشود چشمم...
گهي مبهوت بر يک واژه ي غمگين...
دلم در دست سرد دلهره ... ترسيده از فردا...
چه معصومانه ميکوبد...
لبان داغ وحشت را چه بي ترديد ميبوسد...
دل من به حال اين دل ترسيده از فردا چه ميسوزد...
چه حالي دارم امشب من...
گهي سرد است و گهی تبدار...
مثال مرده اي آويخته ام بر دار...
صدايي نيست جز ساعت ديوار...

صدایی نیست......

 

 

گاه گاهی که دلم می گیرد به تو می اندیشم
خوب دریادم هست چه شبی بودآن شـــــب!
تـــــــــــــــو همان نوگل دیرینه و مــــــــــــــن
برگ زردی که فتــــــــــــــــــاده است به خاک
و من اندرعجب این دیدار که تو بعد از سال ها
هم چنان زیبایی!
کاش می دانستی
که چه کردی با من
در همان لحظه که لبریز ز شوقـــــــــــــت بودم
چشـــــــــم بر گرداندی و مرا سوزانــــــــــــدی
من سراپا همه چشـــــــــــم تو دریغ از یک نگاه
دل که سرشارزعشق،چشم من غرق حضــــور
دســــــت هایم بی تاب،در خیالــــــــم همه تو!
و تو از سنگ و نگاهت بی رنگ
آن زمان که به تو روی آوردم
خوب می دانستم
که چه در سر داری
لیــــــــــک و اما که نشـــــــد تا ز تو دل بکـــــنم
بارهامی دیدم بین من وتو فاصله هابسیاراست
بارهامی خواندم که دلت درگرواغــــــــیار است
نپذیرفتم باز ،چشـــــم به راهــــــــــــــت ماندم
پیش پايـــــــــــت چه حقير مي مانــــــــــــــــدم
قلب پاکم چون فرش زیر پایت افتاد
دست هایم در تب عشــــــق تو هر دم جان داد
و تو چـــــــون کوه یخی همه را خشــــــــکاندی
پشت پایت چه غریب اشک هایم می ریخـــــت
تارو پودم همه یکباره گسیخت
من گمـــان می کردم دل تو مـــــــال من است
چه خیالات خوشی!
ولی افسوس و دریغ!
قاتل جان من است .
یاد من باشداگربازنگاری دیدم نکنم هیـچ نگاه

 نکنم بازخطا دور دل نیز حصاری بکـــــــشم 
                              نغمه ی عشق فراموش کنم                                          

          همه راازدل خود ميرانم                

  از همه می گذرم

 

ای دل اين آخرين حرفها را برايت می نويسم
ديگر فرصتی نيست
پنجره را بايد بست
پرده را بايد کشيد
قلم را بايد شکست
بايد از عروسک دل بريد
بايد از اين ديار خشک
رخت خود را بربست
ديگر برای سکه ای عشق
دست نگاهم را
پيش درگاه نگاهی خالی از احساس
به گدايی نخواهم برد
برای چند قطره محبت
پيش سقايی فقط زيبا
پيک خواهش نخواهم داشت
دُر پُر بهای دلم را
به رهزنان کوی دلبری
نخواهم باخت
رخت خيس خستگی را
بر طناب آن رفاقت
کز سنگينی خويش می نالد
نخواهم انداخت
و در حجم نگاه شوخ تو
بر دلم چوب حراج نخواهم زد
و سر آخر قصه‌گوی قصه عشقت، قصه سنگ شدن

 

 

 

من گذشتم و گذشت آنچه تو با من کردي...

برو، اما !!!
مطمئن باش

                   ضربه ات کاری بود و دلم سخت شکست ...
و چه زشت ،

                    به من و ساد گی ام خنديدی...
به من و عشقی پاک ،

که پر از ياد تو بود ...
و به يک قلب يتيم که خيالم می گفت ،

تا ابد جای توخواهد بود ...

 

تو برو،

 

برو تا راحتتر تکه‌هاي دل خود را آرام سر هم بند زنم.

 

 

ديگران نشانه هايي داده اند،روزها به جستجو و

هر شب تا به صبح شبگرد كوچه هايم.

نشانه ها درست است،نمي دانم چشم هايم را كجا گذاشته ام؟

دلم كجاست؟

حواسم در پي چه چيز است كه پيدايش نمي شود؟

 

 

 اخر قصه ها نوشته بودند:كلاغه به خونه اش نرسيد.

من كلاغ نيستم اما نمي دانم چرا خانه اي را كه ساخته ام پيدا نمي كنم،

و تو محبوبم ايا به ان خانه خواهي امد؟

 

 

نتوانستم از گذشته جدا شوم و حا ل را از دست داده ام.

اكنون اينده اي را كه نمي دانم چگونه است،     

چگونه فكرش را بكنم؟                   

 

بازيچه

 

وقتي مرا چيدي به فكر من بودي؟

در راه افتا دم كودكي مرا برداشت.

حال در دستان كودك بازيچه شده ام.

اما اگر مرا نمي خواستي چرا چيدي؟!

 

محبوب همه

 

قبلا ابتداي نامه هايم برايت مي نوشتم:محبوب من

مرا ببخش خيلي اشتباه كرده ام.

كم كم دارد باورم مي شود كه تو تنها محبوب من نيستي

محبوب همه هستي،بيشتر از انچه فكر مي كردم.

 

نامه اي براي تو

 

ديروز نامه اي نوشتم براي رسيدن به دست تو

و از روي ان هزار برگ را تكرار كردم

و به رود،به دريا،به باد،به كوه و دشت سپردم.

اسم تو را كه نمي شود به باد گفت.

اما تو بايد خطم را بشناسي.

همه ان نوشته ها براي توست تا بدانم كجايي .

 

هر چه مي خواهم چيز نويي بنويسم ،نمي شود.

هر چه مي خواهم تركيبي جديد بيابم،

حرفي،سخني،اسمي تازه همه يك اسم مي شود:

همه مي دانند،تو هم مي داني محبوب من؟

 

 

شب كه مي شود درهاي همه خا نه ها و مغازه هاي شهر بسته و دزدگيرها روشن مي شود.

مطمئن باش خانه ما نه در دارد نه دزدگير.اين را مي تواني از ياد و خاطرت بپرسي.

 

 

مادر و پدر خواب هستند.

براي اينكه بيدار نشوند چراغ ها را روشن نمي كنم.

شب ارام است و من تنها.

هم اكنون مهمانان اتاق من خيال تو،

مهتاب و نور چراغ كوچه هستند.

دارم برايت نامه مي نويسم

تا هر گاه از خواب ناز بيدار شدي بخواني .

 

 

   مادرم پايان قصه هايش مي گفت                         

بالا  رفتيم و پا يين اومديم قصه ما دروغ بود.         

كاش مي شد قصه من هم دروغ بوده باشد.   

         

اما چشم هاي تو،روزگار من ،قصه نبود زندگي بود .

 

همه راهها را مي شناسم

 مگر راهي را كه به طرف خانه تو مي ايد%

 

 

ديروز اينجا بودي

امروز هم هستي

مطمئن هستم فردا هم همينطور

هميشه با مني.

اما ببخش مرا ،

من بيمارم كه مدام تو را مي خوانم و نمي جويمت.

 

چهره ي تو را در كودكي و خواب بارها ديده ام.

براي اين است كه هميشه مي خواهم كودك بمانم.

اما چرا مدتهاست خوابي نيست تا ديدار تازه شود

شايد براي اين است كه مي ترسم بخوابم و شما بيايي و نماني.

 

 

 خنديدن ارزوي من بود.           

                  جاي گلايه نيست كه تو بجاي من خنديدي. 

                                     مقصر روزگار من بود كه جاي خنده داشت.

 

 

بي قراري و عدم تمركز و سرگشتگي خود را بايد چاره،

تا بتوان در خيال                     

طرح و نقشي دوباره و زنده از تو رسم كرد.      

 

 

پشت ماشيني خواندم:           

((من به مهماني چشمان تو عادت دارم )).

پيش خود گفتم چه ميزبان خوشبختي.  

بعد فكر كردم،              

او هميشه مسافر جاده هاست.     

جاده ها چه چيزي را در او زنده مي كنند؟

 

بهترين كفش من

 

خواب بودم،امد دستم را گرفت و گفت برويم.

رفتم و كفش هايم ماند.                           

وقتي به پابرهنگي عادت كردم بيدار شدم.   

ديگر بهترين كفش من زمين است.            

 

تنها چاره ي ناچاري هايم

  

  وقتي اسمت را مي شنوم از صداي  ضربان قلبم مي ترسم.              

    خودت بايد بهتر بداني كه روزهايم بدون شنيدن اسمت چگونه مي گذرد !

    خجالت مي كشم عنوان كنم ،اما چاره ي  نا چاري هاي من تنها تويي. 

  

    به شكل غم انگيزي افسرده هستم و دنبال ايه ي روشني كه نجات باشد. 

 

    پي نشاني كه لبخند بياورد،بدنبال بهاري كه شادي را سبز كند

 

    و اميد را شكوفه بنشاند.                                                                    

    راستي محبوب من مي داني اگر بيايي چه اتفاقي خواهد افتاد؟             

بنويسم

 

 بنويسم،اين رسم نگاه كردن نبود.                                   

بنويسم ،روزي كه عاشقانه نباشد يعني روزي بيهوده و باطل.

بنويسم،شب بدون ياد نمي شود.                                     

هر چه بنويسم تكراري است و بيانگر حال اكنون نيست.      

فقط مي توانم بگويم، نميد انم مرا چه مي شود؟                 

 

 

  از شبهايي  كه فكر و دست از گيسوي تو برداشته ام ،                     

از وقتي از خيالم رفته اي،                                                       

از زماني كه دل بيمار شده و خود را به فراموشي مي سپارد،            

از هنگامي كه خيال و تصويرت را مقابل چشمانم نمي بينم كافر شده ام.

بار ديگر با نگاهي بازم گردان و خداپرستم كن.                            

 

 

امروز به پايان نمي رسد،همچنانكه ديروز.

اگر فردا هم با من باشي محال است   

تا زندگي ام ادامه دارد تمام شود.    

 

           تو هستي، باران هم هست و ليواني چاي

                   چقدر امروز خوشبختم %      

 

دلاويزترين شعر جهان

من به دنبال دلاويزترين شعر جان مي گشتم 

* * *                                                                                                                                                           

دو كبوتر در اوج

بال در بال گذر مي كردند

دو صنوبر در باغ

سر فراگوش هم اورده به نجوا غزلي مي خواندند

مرغ دريايي با جفت خود،از ساحل دور

رو نهادند به دروازه ي نور

چمن خاطر من نيز ز جان مايه ي عشق

در سرا پرده ي دل

غنچه اي مي پرورد

هديه اي مي اورد

برگ هايش كم كم باز شدند

برگ ها باز شدند

يافتم!يافتم ان نكته كه مي خواستمش

با شكوفايي خورشيد و گل افشاني لبخند تو اراستمش

تار و پودش را از خوبي و مهر

خوشتر از تافته ياس و سحر بافته ام

((دوستت دارم))را من دلاويزترين شعر جهان يافته ام

اين گل سرخ من است

دامني پر كن از اين گل كه دهي هديه به خلق

كه بري خانه ي دشمن

كه فشاني بر دوست

راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست

در دل مردم عالم ، به خدا

نور خواهد پاشيد

روح خواهد بخشيد

تو هم اي خوب من اين نكته به تكرار بگو

اين دلاويزترين حرف جهان را،همه وقت

نه به يك بار و به ده بار،كه به صد بار بگو

دوستم داري؟را از من بسيار بپرس

دوستت دارم رابا من بسيار بگو

 

                  *‌ * *

 

خواب يا بيدار

 

 

گر چه با يادش همه شب تا سحرگاهان نيلي فام بيدارم                                   

گاهگاهي نيز،وقتي چشم بر هم مي گذارم                                                   

خواب هاي روشني دارم عين هوشياري                                                      

انچنان روشن كه من در خواب                                                               

دم به دم با خويش مي گويم كه                                                                 

بيداريست ،بيداريست،بيداري                                                                   

اينك اما در سحر گاهي چنين از روشني سرشار                                          

پيش چشم اين همه بيدار                                                                        

ايا خواب مي بينم؟اين منم همراه او؟                                                          

بازو به بازو                                                                                      

مست مست ازعشق ،از اميد؟                                                                 

روي راهي تاروپودش نور                                                                     

از اين سوي دريا رفته تا دروازه ي خورشيد؟                                             

اي زمان ،اي اسمان ،اي كوه،اي دريا                                                       

خواب يا بيدار،جاوداني باد اين روياي رنگينم                                             

                                          جاودان %                                            

 

 

بگو كجاست؟

 

اي مرغ آفتاب

با خود مرا ببر به دياري كه همچو باد

آزاد و شاد پاي به هر جا مي توان نهاد

گنجشك پر شكسته ي باغ محبتم

تا كي در اين بيابان سر زير پر نهم؟

با خود مرا ببر به چمنزارهاي دور

شايد به يك درخت رسم نغمه سردهم 

من بي قرار و تشنه ي پروازم

تا خود كجا رسم به هر آوازم

اما بگو كجاست؟

آنجا كه زير بال تو در عالم وجود

يك دم به كام دل

اشكي توان فشاند

شعري توان سرود؟

 

هرگز

 

من تمنا كردم 

كه تو با من باشي                             

تو به من گفتي                               

 هرگز ،هرگز                               

پاسخي سخت و درشت                       

و مرا اين غصه،                             

اين هرگز كشت.