ديگران نشانه هايي داده اند،روزها به جستجو و

هر شب تا به صبح شبگرد كوچه هايم.

نشانه ها درست است،نمي دانم چشم هايم را كجا گذاشته ام؟

دلم كجاست؟

حواسم در پي چه چيز است كه پيدايش نمي شود؟

 

 

 اخر قصه ها نوشته بودند:كلاغه به خونه اش نرسيد.

من كلاغ نيستم اما نمي دانم چرا خانه اي را كه ساخته ام پيدا نمي كنم،

و تو محبوبم ايا به ان خانه خواهي امد؟

 

 

نتوانستم از گذشته جدا شوم و حا ل را از دست داده ام.

اكنون اينده اي را كه نمي دانم چگونه است،     

چگونه فكرش را بكنم؟                   

 

بازيچه

 

وقتي مرا چيدي به فكر من بودي؟

در راه افتا دم كودكي مرا برداشت.

حال در دستان كودك بازيچه شده ام.

اما اگر مرا نمي خواستي چرا چيدي؟!

 

محبوب همه

 

قبلا ابتداي نامه هايم برايت مي نوشتم:محبوب من

مرا ببخش خيلي اشتباه كرده ام.

كم كم دارد باورم مي شود كه تو تنها محبوب من نيستي

محبوب همه هستي،بيشتر از انچه فكر مي كردم.

 

نامه اي براي تو

 

ديروز نامه اي نوشتم براي رسيدن به دست تو

و از روي ان هزار برگ را تكرار كردم

و به رود،به دريا،به باد،به كوه و دشت سپردم.

اسم تو را كه نمي شود به باد گفت.

اما تو بايد خطم را بشناسي.

همه ان نوشته ها براي توست تا بدانم كجايي .

 

هر چه مي خواهم چيز نويي بنويسم ،نمي شود.

هر چه مي خواهم تركيبي جديد بيابم،

حرفي،سخني،اسمي تازه همه يك اسم مي شود:

همه مي دانند،تو هم مي داني محبوب من؟

 

 

شب كه مي شود درهاي همه خا نه ها و مغازه هاي شهر بسته و دزدگيرها روشن مي شود.

مطمئن باش خانه ما نه در دارد نه دزدگير.اين را مي تواني از ياد و خاطرت بپرسي.