پشت ماشيني خواندم:           

((من به مهماني چشمان تو عادت دارم )).

پيش خود گفتم چه ميزبان خوشبختي.  

بعد فكر كردم،              

او هميشه مسافر جاده هاست.     

جاده ها چه چيزي را در او زنده مي كنند؟