گاه گاهی که دلم می گیرد به تو می اندیشم
خوب دریادم هست چه شبی بودآن شـــــب!
تـــــــــــــــو همان نوگل دیرینه و مــــــــــــــن
برگ زردی که فتــــــــــــــــــاده است به خاک
و من اندرعجب این دیدار که تو بعد از سال ها
هم چنان زیبایی!
کاش می دانستی
که چه کردی با من
در همان لحظه که لبریز ز شوقـــــــــــــت بودم
چشـــــــــم بر گرداندی و مرا سوزانــــــــــــدی
من سراپا همه چشـــــــــــم تو دریغ از یک نگاه
دل که سرشارزعشق،چشم من غرق حضــــور
دســــــت هایم بی تاب،در خیالــــــــم همه تو!
و تو از سنگ و نگاهت بی رنگ
آن زمان که به تو روی آوردم
خوب می دانستم
که چه در سر داری
لیــــــــــک و اما که نشـــــــد تا ز تو دل بکـــــنم
بارهامی دیدم بین من وتو فاصله هابسیاراست
بارهامی خواندم که دلت درگرواغــــــــیار است
نپذیرفتم باز ،چشـــــم به راهــــــــــــــت ماندم
پیش پايـــــــــــت چه حقير مي مانــــــــــــــــدم
قلب پاکم چون فرش زیر پایت افتاد
دست هایم در تب عشــــــق تو هر دم جان داد
و تو چـــــــون کوه یخی همه را خشــــــــکاندی
پشت پایت چه غریب اشک هایم می ریخـــــت
تارو پودم همه یکباره گسیخت
من گمـــان می کردم دل تو مـــــــال من است
چه خیالات خوشی!
ولی افسوس و دریغ!
قاتل جان من است .
یاد من باشداگربازنگاری دیدم نکنم هیـچ نگاه

 نکنم بازخطا دور دل نیز حصاری بکـــــــشم 
                              نغمه ی عشق فراموش کنم                                          

          همه راازدل خود ميرانم                

  از همه می گذرم